پس سوار این قایق های کاغذی می شوم
واز تمام حیوانات جفت جفت می برم
به جز خودم که تنهای تنهایم

باز برايم نامه نوشته است :
( برگرد پسرم !
آنقدر گريه كرده ام كه كور شده ام ... )
اما من كه زيبا نيستم
برادري ندارم
تا به حال رنگ جاه را نديده ام
هيچ زليخايي دنبالم ندويده است
سر از هيچ خوابي درنمي آورم

هی تو را به جای سرو
سرو را به جای تو
هی تو وُ سرو وُ من وُ میدان تیر تلو
اما از هر طرف که می چرخانم سیب است

چرخش همیشه میچرخد/بي من/بي تو
مي چرخد/مي چرخد/مي چرخد...

چتربهارو/ پاره هاي باران
حس پرنده و/عصرهاي درختان
سطري برابرت!
به واژه
به گوزن هاي تشنه/ پناه مي بريم

در قفلش را غلاف می کند
و پله ها در آخرین پاگرد به گرد پایم راضی می شوند.
رد پای روی فرش
از ترنج ها گرم تر است.
عکس ها زیر لب می گویند
شجره نامه جوانه زده است.

سماور سرد شد
و از آتش بيرون نيامد
سياوش پرده.

فاصله ها
حرف کمی نیستند
جاده ی از دست رفته را
ببین

بايد به عقب برگردم
به روزهاي قطبي
ميان ما.
بايد به عقب برگردم
و پاتيناژ
روي يخ هاي قلب تو را
دوباره آغاز كنم.